Ściana z płyt gipsowo-kartonowych na ruszcie stalowym ma dwie zasadnicze konfiguracje. W pierwszej płyty mocuje się bezpośrednio do profili, w drugiej stosuje się dwa rzędy płyt rozsunięte na dystansach wynikających z grubości profili i łączników. Odległość między rzędami, czyli inaczej rozstaw warstw, przekłada się bezpośrednio na to, jak głęboko w strukturę wchodzi kołek rozporowy i na jakiej długości przenosi obciążenie. Im większa odległość między zewnętrzną płytą a nośnym rdzeniem konstrukcji, tym dłuższy musi być łącznik, a jego nośność maleje wraz z wydłużaniem ramienia dźwigni.

Typowy kołek rozporowy do płyt gipsowo-kartonowych, tak zwany molly, pracuje poprawnie, gdy zostanie osadzony w płycie o grubości 12,5 mm i rozpręży się za nią. Przy podwójnej warstwie o łącznej grubości 25 mm lub większej, standardowy kołek nie sięga do drugiej płyty i pod obciążeniem wyrywa się razem z fragmentem pierwszej warstwy. Rozwiązaniem są łączniki przeznaczone do większych grubości, z dłuższą strefą rozporu, albo tuleje dystansowe przenoszące siłę na profil. Warto przy tym pamiętać, że porównanie nośności regałów na ścianę pokazuje, jak różnie producenci podają wartości dopuszczalne dla tych samych typów łączników, co utrudnia dobór bez sprawdzenia karty technicznej konkretnego wyrobu.

Kluczowy parametr to nie sama odległość między rzędami, lecz to, w czym kołek się kotwi. Jeśli trafia w profil stalowy o grubości 0,6 mm, wytrzyma znacznie mniej niż kołek zakotwiony w blasze 2 mm albo w płycie OSB wklejonej między warstwy gipsu. Dla regału wiszącego obciążonego książkami, czyli rzędu 20–30 kg na metr bieżący, bezpieczniej jest przewiercić pierwszą warstwę i zakotwić łącznik w drugiej płycie lub w profilu, niż opierać się wyłącznie na pierwszym rzędzie. Obciążenie punktowe działa tu jak dźwignia: nawet niewielka szczelina między warstwami zwiększa moment wyrywający i przyspiesza zmęczenie mocowania.

Praktyczny wniosek jest taki, że przy podwójnym poszyciu warto zaplanować punkty mocowania jeszcze przed przykręceniem płyt i wstawić w tych miejscach drewniane wzmocnienia albo dodatkowe profile. Same kołki, nawet o wysokim udźwigu katalogowym, nie zastąpią podłoża, które realnie przenosi ciężar. Wartości z opakowania dotyczą idealnych warunków laboratoryjnych, a nie ściany, w której płyta jest miejscowo przewiercona, zawilgocona albo źle dokręcona.