Betonowanie to pozornie prosta czynność, która w praktyce decyduje o tym, czy konstrukcja przeniesie projektowe obciążenia. Najczęstsze błędy wykonawcze to zbyt rzadkie lub zbyt intensywne wibrowanie mieszanki, układanie betonu z dużej wysokości, przerwy w betonowaniu tworzące zimne spoiny oraz brak pielęgnacji w pierwszych dniach dojrzewania. Każdy z tych mankamentów obniża nośność, bo zaburza jednorodność betonu i przyczepność do zbrojenia.

Kluczowym parametrem, o którym zapomina się na budowie, jest położenie prętów zbrojeniowych. Gdy kruszywo i zaczyn cementowy zostaną rozdzielone przez nadmierne wibrowanie, wokół stali tworzą się pustki, a beton traci zdolność do współpracy z prętami. Równie groźne jest zagęszczanie mieszanki bez kontroli grubości otuliny zbrojenia w praktyce, bo zbyt cienka warstwa betonu nad prętem nie chroni go przed korozją i przyspiesza degradację przekroju. W efekcie strefa rozciągana pęka wcześniej, niż zakładał projekt.

Zimne spoiny powstają, gdy nowa warstwa betonu zostanie ułożona na już stwardniałej. Taka granica nie przenosi naprężeń rozciągających, więc w miejscu przerwy pojawia się rysa, a sztywność elementu spada. Podobnie szkodzi betonowanie z wysokości powyżej półtora metra bez rury zsypowej, ponieważ mieszanka ulega rozsegregowaniu, a kruszywo gromadzi się na dole. Konsystencja betonu musi być dostosowana do sposobu podawania i zagęszczania, inaczej nawet poprawnie zaprojektowany przekrój nie osiągnie zakładanej wytrzymałości.

Uniknięcie tych błędów wymaga prostych nawyków. Wibruj krótko, w regularnych odstępach, nie dotykając prętów zbrojenia. Betonuj w sposób ciągły albo wykonuj dylatacje zgodnie z projektem. Pielęgnuj beton przez co najmniej siedem dni, utrzymując wilgoć i osłaniając go przed słońcem oraz wiatrem. Kontroluj grubość otuliny za pomocą dystansowników i sprawdzaj ją przed każdym wylaniem. Te czynności nie kosztują wiele, a ratują nośność konstrukcji na całe dekady.